[Zeynep]

İnsan, çoğu zaman baktığı şeyden çok, içinde taşıdığını görür. Kalbinde öfke varsa kusurlar büyür; merhamet varsa sebepler görünür. Aynı olaya bakan iki insandan biri incinirken diğeri ders çıkarabilir.

Çünkü hakikat yalnızca yaşananın içinde değil, ona hangi gözle bakıldığında da saklıdır.
Kusur görmek kolaydır. İnsanların eksiklerini fark etmek, sözlerini tartmak, davranışlarını yargılamak için derin bir anlayış gerekmez. Fakat kusurun ardındaki yarayı, hatanın içindeki çaresizliği ve yaşananın taşıdığı ibreti görebilmek; olgunlaşmış bir kalbin işidir. İbretle bakan insan, başkasının düşüşünü konuşmaz; kendi adımlarını düzeltir. Birinin yanlışından üstünlük değil, uyanış çıkarır.

Kırgınlık da kalbin uzun süre taşıdığı gizli bir yüktür. İnsan bazen kendisine yapılanı unutamaz; fakat asıl ağırlık yaşanan olaydan değil, ona yüklediği anlamdan doğar. Hikmeti görmek, yapılan yanlışı doğru saymak değildir. Hikmeti görmek; “Bu yaşanan bana ne öğretti, bende neyi büyüttü, hangi kapıyı kapatıp hangi hakikati açtı?” diye sorabilmektir.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bizi kendimize göstermek için gelir.
Bazı yaralar cezalandırmak için değil, yanlış bağlılıklarımızı çözmek için açılır.
Bazı kayıplar elimizdekini almak için değil, bizi kendimize ve Rabbimize döndürmek için yaşanır. Hikmeti gören gönül, acıyı inkâr etmez; fakat acının içinde kaybolmayı da kabul etmez.

Bu dua, “Bana hiç kırılmayacağım bir hayat ver.” demek değildir. “Kırılsam da kin tutmayacak, incinsem de anlamı kaybetmeyecek, yanlışı görsem de merhametten uzaklaşmayacak bir kalp ver.” demektir.
Çünkü gönül hikmeti görmeye başladığında kırgınlık yavaşça çözülür. İnsan başına gelen her şeyi bütünüyle anlayamasa da her şeyin kendisini olgunlaştıran bir tarafı olabileceğini fark eder. O zaman göz ayıp aramaz, ders arar; kalp hesap tutmaz, anlam arar..

Öyle gönül ver ki kırgınlığı değil hikmeti göreyim....