[Zeynep]

Belki De Sende Böylesin...

Kimseye söylemiyorsun.

Ama bazen geceleri uyumadan önce tavana bakıp kendi kendine konuşuyorsun.

"Acaba doğru yolda mıyım?"

"Ya istediğim gibi olmazsa?"

Sonra sabah oluyor.

Yüzünü yıkıyorsun.

Kimse hiçbir şey anlamasın diye her zamanki gibi davranıyorsun.

Arkadaşlarınla gülüyorsun.

Şakalaşıyorsun.

"İyiyim." diyorsun.

Çünkü herkes seni güçlü sanıyor.

İşin garip tarafı şu...

Belki de yanındaki arkadaşın da aynı şeyi yaşıyor.

Sadece o da belli etmiyor.

Bu yaşlarda insan bazen kendini geride kalmış gibi hissediyor.

Sanki herkes hayatını çözmüş de bir tek kendisi yolunu arıyormuş gibi...

Ama gerçek öyle değil.

Hepimiz biraz kayboluyoruz.

Hepimiz bazen ne yaptığımızı bilmiyoruz.

Ve aslında bunun en normal yaşındayız.

Belki bugün kafan karışık.

Belki çok yoruldun.

Belki de sadece birinin sana şunu söylemesine ihtiyacın var:

Her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin.

Kendine biraz zaman tanı.

Çünkü büyümek...

Bir anda her şeyi anlamak değil.

Her şeye rağmen yürümeye devam edebilmek.

Ve inan bana...

Bir gün dönüp bugünkü hâline baktığında,

en çok "Hiç vazgeçmemişim." diye gurur duyacaksın...