[Zeynep]

Bir Gün Annem Bana Şunu Söyledi...
Bir gün annemle mutfakta oturuyorduk.
Çay içiyorduk.
Öyle önemli bir konu da konuşmuyorduk aslında.
Sonra bana dönüp dedi ki:
"Sen son zamanlarda çok düşünüyorsun."
Gülüp geçmeye çalıştım.
"Yok ya."
Annem de güldü.
"Anne kandırılır mı?"
Bir şey demedim.
Çünkü haklıydı.
Gerçekten çok düşünüyordum.
Geleceği.
Yapmam gerekenleri.
Yapamadıklarımı.
Ya olmazsa dediğim şeyleri...
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra annem çayından bir yudum aldı ve dedi ki:
"Evladım, insan bazen yaşayacağı günü yaşayamıyor. Çünkü sürekli yaşayamadığı yarınları düşünüyor."
O an cevap vermedim.
Ama o cümle günlerce aklımda kaldı.
Fark ettim ki haklıydı.
Mesela güzel bir gün geçirirken bile aklım başka yerde oluyordu.
Yürürken.
Yemek yerken.
Arkadaşlarla konuşurken...
Sürekli bir sonraki şeyi düşünüyordum.
Sanki hayat birazdan başlayacakmış gibi.
Ama sonra bir şey fark ettim.
Hayat zaten başlamıştı.
Ben sadece fark etmiyordum.
Çünkü mutlu olmak için sürekli başka bir gün bekliyordum.
Şunu bitireyim...
Şunu kazanayım...
Şuraya ulaşayım...
Sonra rahatlarım diyordum.
Ama insanın hayatı beklerken geçiyormuş.
O gün annemin söylediği şeyi şimdi daha iyi anlıyorum.
Yarın için çalış.
Hayaller kur.
Hedeflerin olsun.
Ama bugünü de kaçırma.
Çünkü yıllar sonra dönüp baktığında özleyeceğin şey sadece ulaştığın yerler olmayacak.
Bu günler olacak.
Şu an yaşadığın, sıradan sandığın günler.
Belki de bir gün en çok onları özleyeceksin..