[Zeynep]

Bir Gün Artık Aramadım...

Bir dönem her tartışmadan sonra ilk mesajı ben atardım.

"Ne yapıyorsun?"

"Kırıldıysan özür dilerim."

"Konuşalım mı?"

İçimde hep bir şeyleri düzeltme isteği vardı.

Sonra bir gün yine tartıştık.

Telefonu elime aldım.

Mesaj yazdım.

Sildim.

Bir daha yazdım.

Yine sildim.

En sonunda telefonu masaya bıraktım.

İlk defa ben aramadım.

İlk defa ben yazmadım.

İlk defa bekledim.

Bir gün geçti.

İki gün geçti.

Bir hafta geçti.

Telefon hiç çalmadı.

İşte o gün anladım...

Bazı insanlar hayatından kavga ederek çıkmıyor.

Sadece emek vermeyi bırakıyor.

Canımı acıtan şey konuşmamamız değildi.

Ben sustuğumda, sessizliğin hiç bozulmamış olmasıydı.

Ama zaman geçtikçe başka bir şey öğrendim.

İnsan, gitmek isteyen herkesi tutamaz.

Sürekli peşinden koştuğun biri, zaten senin yanında kalmak istemiyorsa...

Yorulan sadece sen oluyorsun.

Artık kimsenin sevgisini zorlamıyorum.

Kimsenin ilgisini kovalamıyorum.

Çünkü gerçek bağlar, tek kişinin çabasıyla ayakta kalmıyor.

Ve bazen en büyük olgunluk...

Gitmek isteyeni durdurmak değil,

kendini kaybetmeden yoluna devam edebilmek oluyor.

Bunu öğrendiğim gün üzülmüştüm.

Bugün ise iyi ki öğrenmişim diyorum...