Zeynep
Tecrübeli Üye
Bir Gün Durup etrafıma Baktım?
Bir Gün Durup etrafıma Baktım...
Geçen gün okul çıkışı herkes bir yere yetişiyordu.
Kimi otobüse koşuyordu.
Kimi arkadaşına sesleniyordu.
Kimi telefona bakarak yürüyordu.
Ben de onlardan biriydim.
Sonra ayakkabımın bağı çözüldü.
Mecburen durdum.
Bağcığımı bağlarken etrafı izlemeye başladım.
İlk defa fark ettim.
Herkesin acelesi vardı ama kimse nereye yetiştiğini bilmiyor gibiydi.
O an garip bir soru geldi aklıma.
Biz gerçekten hayallerimizin peşinden mi koşuyoruz...
Yoksa sadece herkes koştuğu için mi koşuyoruz?
Çocukken tek istediğimiz şey biraz daha oyun oynamaktı.
Şimdi ise biraz daha zaman.
Biraz daha para.
Biraz daha başarı.
Biraz daha...
Galiba "biraz daha" hiç bitmiyor.
Ayağa kalktım.
Bağcığımı bağlamıştım.
Ama sanki kafamın içindeki düğümlerden biri de çözülmüştü.
O gün eve normalden daha yavaş yürüdüm.
İlk defa acele etmeden.
Ve fark ettim ki...
Hayat bazen seni durduruyor.
Seni yavaşlatıyor.
Canını sıkıyor.
Ama belki de bunu sadece bir şeyi fark etmen için yapıyor.
Çünkü sürekli koşarken insan yolu görüyor.
Durunca ise kendini görüyor.
Belki de uzun zamandır ihtiyacımız olan şey...
Bir adım daha atmak değil.
Bir dakika durup gerçekten nereye gittiğimize bakmak.
Geçen gün okul çıkışı herkes bir yere yetişiyordu.
Kimi otobüse koşuyordu.
Kimi arkadaşına sesleniyordu.
Kimi telefona bakarak yürüyordu.
Ben de onlardan biriydim.
Sonra ayakkabımın bağı çözüldü.
Mecburen durdum.
Bağcığımı bağlarken etrafı izlemeye başladım.
İlk defa fark ettim.
Herkesin acelesi vardı ama kimse nereye yetiştiğini bilmiyor gibiydi.
O an garip bir soru geldi aklıma.
Biz gerçekten hayallerimizin peşinden mi koşuyoruz...
Yoksa sadece herkes koştuğu için mi koşuyoruz?
Çocukken tek istediğimiz şey biraz daha oyun oynamaktı.
Şimdi ise biraz daha zaman.
Biraz daha para.
Biraz daha başarı.
Biraz daha...
Galiba "biraz daha" hiç bitmiyor.
Ayağa kalktım.
Bağcığımı bağlamıştım.
Ama sanki kafamın içindeki düğümlerden biri de çözülmüştü.
O gün eve normalden daha yavaş yürüdüm.
İlk defa acele etmeden.
Ve fark ettim ki...
Hayat bazen seni durduruyor.
Seni yavaşlatıyor.
Canını sıkıyor.
Ama belki de bunu sadece bir şeyi fark etmen için yapıyor.
Çünkü sürekli koşarken insan yolu görüyor.
Durunca ise kendini görüyor.
Belki de uzun zamandır ihtiyacımız olan şey...
Bir adım daha atmak değil.
Bir dakika durup gerçekten nereye gittiğimize bakmak.
