Zeynep
Tecrübeli Üye
Çocukluğumu Özledim?
Çocukluğumu Özledim...
Geçen gün mahallemden geçiyordum.
Eskiden saatlerce oynadığımız sokağın önünde durdum.
Her şey aynı gibiydi aslında.
Aynı binalar.
Aynı kaldırım.
Aynı park...
Ama bir şey eksikti.
Biz yoktuk.
Bir zamanlar akşam ezanına kadar top oynadığımız o sokak sessizdi.
Kimse "Son golü atan kazanır!" diye bağırmıyordu.
Kimse eve gitmemek için son bir oyun daha istemiyordu.
Bir banka oturdum.
Ve çocukluğumu düşündüm.
Ne kadar az şeyle mutlu olabiliyormuşuz.
Bir dondurma.
Bir bisiklet.
Arkadaşlarla geçirilen birkaç saat...
Bunlar yeterliymiş.
O zamanlar büyümek için ne kadar acele ettiğimizi hatırladım.
Özgür olmak istiyorduk.
Büyük olmak istiyorduk.
Kimseye hesap vermemek istiyorduk.
Şimdi ise bazen o günlere dönmek istiyoruz.
Sadece bir günlüğüne bile olsa.
Çünkü çocukken hayat daha kolay olduğu için değil...
Daha sade olduğu için güzeldi.
Yarın ne olacak diye düşünmüyorduk.
Kimin ne düşündüğünü önemsemiyorduk.
Mutlu olduğumuz anın içindeydik.
Belki de çocukluğumuzu özlememizin sebebi oyuncaklar değil.
O hissi özlüyoruz.
İçten güldüğümüz günleri.
Küçük şeylere sevinebildiğimiz zamanları.
Kalbimizin biraz daha hafif olduğu günleri...
Ve biliyor musun?
Bence içimizde o çocuktan hâlâ biraz var.
Bazen sevdiğin bir şarkıda.
Bazen eski bir fotoğrafta.
Bazen de sebepsiz yere yüzüne gelen bir gülümsemede...
Kaybolmadı.
Sadece büyüdü.
Ama hâlâ orada.
Sessizce seni bekliyor...
Geçen gün mahallemden geçiyordum.
Eskiden saatlerce oynadığımız sokağın önünde durdum.
Her şey aynı gibiydi aslında.
Aynı binalar.
Aynı kaldırım.
Aynı park...
Ama bir şey eksikti.
Biz yoktuk.
Bir zamanlar akşam ezanına kadar top oynadığımız o sokak sessizdi.
Kimse "Son golü atan kazanır!" diye bağırmıyordu.
Kimse eve gitmemek için son bir oyun daha istemiyordu.
Bir banka oturdum.
Ve çocukluğumu düşündüm.
Ne kadar az şeyle mutlu olabiliyormuşuz.
Bir dondurma.
Bir bisiklet.
Arkadaşlarla geçirilen birkaç saat...
Bunlar yeterliymiş.
O zamanlar büyümek için ne kadar acele ettiğimizi hatırladım.
Özgür olmak istiyorduk.
Büyük olmak istiyorduk.
Kimseye hesap vermemek istiyorduk.
Şimdi ise bazen o günlere dönmek istiyoruz.
Sadece bir günlüğüne bile olsa.
Çünkü çocukken hayat daha kolay olduğu için değil...
Daha sade olduğu için güzeldi.
Yarın ne olacak diye düşünmüyorduk.
Kimin ne düşündüğünü önemsemiyorduk.
Mutlu olduğumuz anın içindeydik.
Belki de çocukluğumuzu özlememizin sebebi oyuncaklar değil.
O hissi özlüyoruz.
İçten güldüğümüz günleri.
Küçük şeylere sevinebildiğimiz zamanları.
Kalbimizin biraz daha hafif olduğu günleri...
Ve biliyor musun?
Bence içimizde o çocuktan hâlâ biraz var.
Bazen sevdiğin bir şarkıda.
Bazen eski bir fotoğrafta.
Bazen de sebepsiz yere yüzüne gelen bir gülümsemede...
Kaybolmadı.
Sadece büyüdü.
Ama hâlâ orada.
Sessizce seni bekliyor...
