HaZaL
VIP Üye
Çok Şeymiş Yaşamak
Çok Şeymiş Yaşamak
http://s6.postimg.org/eicchizwh/uz6ud_1.jpg
Çok Şeymiş Yaşamak
Çok korkuyordum önceleri, sensiz yapamaz kalbim sanıyordum.
Kalbimin gücünü, sevginin sonsuzluğunu öğrendim seninle…
Yazık olan, neler öğrettiğini anlayamaman.
Yazık olan, kaybettiklerini görememen..
Yazık olan; Sen korkularında kaybolurken asla dinlemeyi bilmemen…
Güzel olan ise, benden cesur bir yürek yaratman.
Çok şey borçlu olduğum için seviyorum seni; Seveceğim…
Anladım ki kaybolan bir tek sen oldun hayatımdan, zamansız gelen ve zamansız kayan yıldızlar gibi..!
Seni gönderirken yüreğimin şehrinden, gözlerimi bıraktın mavi gökyüzünde
Yol kenarlarında mine mine kır çiçeklerini,
Her şeyden önemlisi yıkılan bir enkaz değil, sen kendine hiç yıkılmayacak kadar sağlam duvarlar ören bir usta bıraktın…
Ne boş ne yalnız artık yürüdüğüm sokaklar.
Anladım ki, insan yalnız kaldıkça çoğalıyormuş…
Önemli olan saklamak değilmiş gözyaşlarını, özgürce ağlamakmış.
Asıl marifet sinmek değilmiş bir suçlu gibi sevginin arkasına, paylaşabilmekmiş.
Çok şeymiş yaşamak…
Çok ders çıkarmakmış acılardan…
Her şeye rağmen gözlerinde biriken umut tanelerini ekebilmekmiş gözlerin daldığında gökyüzüne…
“Aşk istiridye içinde inciye dönüşebilmekmiş…”
...
http://s6.postimg.org/eicchizwh/uz6ud_1.jpg
Çok Şeymiş Yaşamak
Çok korkuyordum önceleri, sensiz yapamaz kalbim sanıyordum.
Kalbimin gücünü, sevginin sonsuzluğunu öğrendim seninle…
Yazık olan, neler öğrettiğini anlayamaman.
Yazık olan, kaybettiklerini görememen..
Yazık olan; Sen korkularında kaybolurken asla dinlemeyi bilmemen…
Güzel olan ise, benden cesur bir yürek yaratman.
Çok şey borçlu olduğum için seviyorum seni; Seveceğim…
Anladım ki kaybolan bir tek sen oldun hayatımdan, zamansız gelen ve zamansız kayan yıldızlar gibi..!
Seni gönderirken yüreğimin şehrinden, gözlerimi bıraktın mavi gökyüzünde
Yol kenarlarında mine mine kır çiçeklerini,
Her şeyden önemlisi yıkılan bir enkaz değil, sen kendine hiç yıkılmayacak kadar sağlam duvarlar ören bir usta bıraktın…
Ne boş ne yalnız artık yürüdüğüm sokaklar.
Anladım ki, insan yalnız kaldıkça çoğalıyormuş…
Önemli olan saklamak değilmiş gözyaşlarını, özgürce ağlamakmış.
Asıl marifet sinmek değilmiş bir suçlu gibi sevginin arkasına, paylaşabilmekmiş.
Çok şeymiş yaşamak…
Çok ders çıkarmakmış acılardan…
Her şeye rağmen gözlerinde biriken umut tanelerini ekebilmekmiş gözlerin daldığında gökyüzüne…
“Aşk istiridye içinde inciye dönüşebilmekmiş…”
...
