[Zeynep]

Gönlümün Baharı

Sana uyanır her sabah içimdeki çocuk,
Bir tarlanın yağmuru beklediği gibi.

Gözlerini açtığında başlar benim günüm,
Toprağa düşen ilk cemre gibi, ilk can gibi.

Adın dilime dolanır en tenha saatlerde,
Bir türkü olur, yankılanır derin vadilerde.

Ben seni öyle alelade bir hevesle değil,
Alın teriyle, emek emek, sabırla sevdim.

Hani her gün bıkmadan sularsın ya fidanı,

Ben de her gün yüreğimi seninle besledim.
Güneşin sıcağında, rüzgârın ayazında,

Hep senin adın vardı ömrümün niyazında.
Yol uzun, hayat bazen yorucu ve dik,

Ama seninle yürürken hafifliyor her yük.

Gözlerindeki o dingin, o huzurlu liman,
Bana dünyadaki en büyük, en korunaklı sığınak.

Sen yanımda olunca ne dert kalır ne keder,

Senin bir tek gülüşün bir ömre bedel.
Bilirsin, sevmek sadece güzel günleri
paylaşmak değil,

Zorluklara beraber göğüs germektir.
Aynı ekmeği bölüşmek, aynı göğe bakmak,
Ve her düştüğünde elini daha sıkı tutmaktır.

İşte ben seni bu hayatın her anında,
Her dik yokuşunda, her düzlüğünde sevdim.

Şimdi gökyüzüne baksan, yıldızlar şahittir bize,

Dağlar, taşlar, rüzgârda sallanan o başaklar...
Hepsi fısıldar içimdeki bu sonsuz sevdayı,

Çünkü sevgin içimde kök saldı, koca bir çınar gibi.

Zaman geçip gitse de, saçlarımıza aklar düşse de,

Bu yürek hep senin adınla atacak, aynı hevesle.

Ne kelimeler yeter seni tam anlatmaya,
Ne de ömür yeter bu sevdayı tamamlamaya.

Yine de her nefeste, bıkmadan ve gururla,
Yüreğimin en derininden sesleniyorum sana:

Ben seni bir gün değil, bir ömür boyu,
Her anı ilmek ilmek işleyerek,
Sonsuz bir sadakatle seviyorum...