Zeynep
Çalışkan Üye
Görücü usulü bir aşk hikayesi?
Güneşin, eski mahallenin taş sokaklarına turuncu ışıklarını bıraktığı bir ikindi vaktiydi. Asaf, annesinin günlerdir heyecanla bahsettiği o "hayırlı kısmet" buluşması için evlerinin salonunda, yakası biraz sıkan gömleğinin içinde ter döküyordu. Modern zamanların hızlı aşklarına inat, hayatın onu getirdiği bu geleneksel eşik, içinde garip bir mahcubiyet yaratmıştı.
Hamide ise odasında, aynanın karşısında derin bir nefes aldı. İçinde hem hafif bir isyan hem de adı konulamaz bir merak vardı. "Görücü usulü" denince zihninde canlanan o eski, soğuk törenlerden korkuyordu ama kalbinin bir köşesi de kaderin ona hazırladığı sürprize inanmak istiyordu.
Kapı çalındı. Kahveler yapıldı, havadan sudan, mahallenin eski günlerinden konuşuldu. Ve nihayet, o geleneksel ama iki genç için de kurtarıcı olan an geldi: "Gençler bir de içeride kendi aralarında konuşsunlar, tanışsınlar."
İlk Karşılaşma ve Sessizlik
Evin küçük oturma odasına geçtiklerinde ikisi de nereye bakacağını bilemedi. Duvardaki saat, zamanın ne kadar yavaş aktığını kanıtlarcasına tıkırdıyordu. Asaf, bu sessizliği bozmak zorunda olduğunu hissetti. Boğazını temizleyip hafifçe gülümsedi:
— "Kahve için teşekkür ederim. Şekerini tam tutturmuşsun, gerçi heyecandan tadını tam alabildim mi emin değilim."
Hamide, bu samimi itirafla başını kaldırdı. Asaf’ın gözlerindeki o saf telaşı görünce içindeki tüm gerginlik uçup gitti. Hafifçe kıkırdadı:
— "Aslında ben de çok heyecanlıydım, tuz koymadığıma şükretmelisin."
Bu küçük şaka, aralarındaki o görünmez buz dağını bir anda eritti.
Keşif Yolculuğu
O gün sadece bir saat konuştular ama bu bir saat, ikisi için de ezberlenmiş bir mülakat gibi değil, uzun süredir kayıp olan bir dostu bulmak gibi geçti. Asaf, Hamide'nin kitaplara olan tutkusunu ve çocuksu neşesini gördü; Hamide ise Asaf’ın hayata karşı olan olgun, saygılı ve korumacı tavrını fark etti.
Görücü usulü başlamıştı başlamasına ama aralarındaki şey artık ailelerin ricasından çok daha fazlasıydı.
Sonraki haftalar, birbirini adım adım keşfetme dönemi oldu. İlk baş başa yürüyüşlerinde, pastanede içilen çaylarda, birbirlerine önerdikleri şarkılarda hep o aynı şeyi hissettiler: Güven.
Asaf bir gün Hamide’ye sahil kenarında yürürken şöyle dedi:
"Seni ilk gördüğümde, hayatımın en büyük kumarını oynadığımı düşünmüştüm. Ama şimdi anlıyorum ki, insan bilmediği bir yolu yürürken yanındaki doğru kişiyle o yolun her köşesini bir cennete dönüştürebiliyormuş."
Hamide, rüzgarda uçuşan saçlarını kulağının arkasına iterek gülümsedi. Onun kalbi de çoktan aynı ritimle çarpmaya başlamıştı. Yıldırım aşkı değildi onlarınki; usul usul yanan, içten içe ısıtan ve fırtınalarda asla sönmeyecek bir kor gibi büyüyen bir aşktı.
Emekle Büyüyen Bir Son
Aylar sonra, yine ailelerin bir arada olduğu bir akşamda, bu kez yüzükler takılmak için hazırdı. Asaf, Hamide’nin gözlerinin içine bakarken, bu ilişkinin "görücü" kısmının sadece bir vesile olduğunu, asıl usulün ise birbirini incitmeden, emekle sevmek olduğunu biliyordu.
Onlar, birbirlerini seçmemişlerdi belki en başta; ama her gün yeniden, bilerek ve isteyerek birbirlerini sevmeyi seçtiler. Ve bu, dünyadaki en sağlam aşk hikayesi oldu...
Hamide ise odasında, aynanın karşısında derin bir nefes aldı. İçinde hem hafif bir isyan hem de adı konulamaz bir merak vardı. "Görücü usulü" denince zihninde canlanan o eski, soğuk törenlerden korkuyordu ama kalbinin bir köşesi de kaderin ona hazırladığı sürprize inanmak istiyordu.
Kapı çalındı. Kahveler yapıldı, havadan sudan, mahallenin eski günlerinden konuşuldu. Ve nihayet, o geleneksel ama iki genç için de kurtarıcı olan an geldi: "Gençler bir de içeride kendi aralarında konuşsunlar, tanışsınlar."
İlk Karşılaşma ve Sessizlik
Evin küçük oturma odasına geçtiklerinde ikisi de nereye bakacağını bilemedi. Duvardaki saat, zamanın ne kadar yavaş aktığını kanıtlarcasına tıkırdıyordu. Asaf, bu sessizliği bozmak zorunda olduğunu hissetti. Boğazını temizleyip hafifçe gülümsedi:
— "Kahve için teşekkür ederim. Şekerini tam tutturmuşsun, gerçi heyecandan tadını tam alabildim mi emin değilim."
Hamide, bu samimi itirafla başını kaldırdı. Asaf’ın gözlerindeki o saf telaşı görünce içindeki tüm gerginlik uçup gitti. Hafifçe kıkırdadı:
— "Aslında ben de çok heyecanlıydım, tuz koymadığıma şükretmelisin."
Bu küçük şaka, aralarındaki o görünmez buz dağını bir anda eritti.
Keşif Yolculuğu
O gün sadece bir saat konuştular ama bu bir saat, ikisi için de ezberlenmiş bir mülakat gibi değil, uzun süredir kayıp olan bir dostu bulmak gibi geçti. Asaf, Hamide'nin kitaplara olan tutkusunu ve çocuksu neşesini gördü; Hamide ise Asaf’ın hayata karşı olan olgun, saygılı ve korumacı tavrını fark etti.
Görücü usulü başlamıştı başlamasına ama aralarındaki şey artık ailelerin ricasından çok daha fazlasıydı.
Sonraki haftalar, birbirini adım adım keşfetme dönemi oldu. İlk baş başa yürüyüşlerinde, pastanede içilen çaylarda, birbirlerine önerdikleri şarkılarda hep o aynı şeyi hissettiler: Güven.
Asaf bir gün Hamide’ye sahil kenarında yürürken şöyle dedi:
"Seni ilk gördüğümde, hayatımın en büyük kumarını oynadığımı düşünmüştüm. Ama şimdi anlıyorum ki, insan bilmediği bir yolu yürürken yanındaki doğru kişiyle o yolun her köşesini bir cennete dönüştürebiliyormuş."
Hamide, rüzgarda uçuşan saçlarını kulağının arkasına iterek gülümsedi. Onun kalbi de çoktan aynı ritimle çarpmaya başlamıştı. Yıldırım aşkı değildi onlarınki; usul usul yanan, içten içe ısıtan ve fırtınalarda asla sönmeyecek bir kor gibi büyüyen bir aşktı.
Emekle Büyüyen Bir Son
Aylar sonra, yine ailelerin bir arada olduğu bir akşamda, bu kez yüzükler takılmak için hazırdı. Asaf, Hamide’nin gözlerinin içine bakarken, bu ilişkinin "görücü" kısmının sadece bir vesile olduğunu, asıl usulün ise birbirini incitmeden, emekle sevmek olduğunu biliyordu.
Onlar, birbirlerini seçmemişlerdi belki en başta; ama her gün yeniden, bilerek ve isteyerek birbirlerini sevmeyi seçtiler. Ve bu, dünyadaki en sağlam aşk hikayesi oldu...
