[Zeynep]

Hiç Durup Eski Mesajlarına baktın mı?

Geçen gün telefonumu karıştırırken yıllar önce yazılmış mesajlara denk geldim.

Meraktan açtım.

Bir süre okumaya başladım.

İlk başta güldüm.

Sonra sustum.

Çünkü o mesajlarda artık konuşmadığım insanlar vardı.

Bir zamanlar her gün yazıştığım insanlar...

"Yarın görüşürüz." dediğim ama bir daha hiç görüşemediğim insanlar.

O an anladım ki hayat, büyük vedalarla değil...

Sessizce uzaklaşmalarla değişiyor.

Kimse "Bu son konuşmamız." demiyor.

Kimse "Bugün son kez birlikte güleceğiz." demiyor.

Bir gün konuşuyorsun.

Sonra hayat araya giriyor.

Okul...

İş...

Mesafeler...

Yeni insanlar...

Ve fark etmeden bazı isimler sadece eski mesajlarda kalıyor.

Telefonu kapattım.

İçimde tuhaf bir his vardı.

Ne tam üzüntü...

Ne de mutluluk.

Sadece zamanın ne kadar hızlı geçtiğini hissettim.

Sonra düşündüm.

Belki de bu yüzden sevdiğimiz insanlara değer vermeyi ertelememeliyiz.

Bir mesaj atmayı...

Bir hâl hatır sormayı...

"İyi ki varsın." demeyi...

Çünkü hayatın bize öğrettiği en sessiz şey şu:

Bazı anların son kez yaşandığını, o anın içindeyken anlayamıyoruz.

Belki de bu yüzden bugünü biraz daha dolu yaşamak gerekiyor.

Çünkü yarın elimizde ne olacağını bilmiyoruz.

Ama bugün...

Bugün hâlâ elimizde..