[Zeynep]

Kaçırdığımı sandığım otobüs?
Bir gün otobüsü kaçırdım.
Koşa koşa durağa gelmiştim ama kapılar kapanmıştı bile.
Otobüs yavaşça uzaklaşırken içimden söylenmeye başladım.
"Tam da bugün..."
Canım sıkkındı.
Bir sonraki otobüsü beklemek zorundaydım.
Durağın yanındaki banka oturdum.
Bir süre sonra yaşlı bir adam gelip yanıma oturdu.
Yüzüme baktı.
"Kaçırdın galiba?" dedi.
Gülümseyerek başımı salladım.
"Evet."
O ise hiç beklemediğim bir şey söyledi:
"Belki de o seni kaçırmıştır."
Ne demek istediğini anlamadım.
Adam devam etti:
"Hayatta bazen yetişemediğimiz şeylere üzülüyoruz. Bir okul, bir iş, bir fırsat, bir insan... Hep kaçırdığımızı düşünüyoruz."
Sonra karşıya baktı.
"Ama yıllar geçince fark ediyorsun ki bazı şeyler seni üzmek için değil, yönünü değiştirmek için olmamış."
O an pek anlam vermedim.
Ama yıllar içinde söylediklerini hatırladım.
Girmek isteyip giremediğim yerleri.
Olmasını isteyip olmayan şeyleri.
Kaybettiğimi düşündüğüm fırsatları...
Bazılarının ardından çok üzülmüştüm.
Sanki hayatım mahvolmuş gibi hissetmiştim.
Ama dönüp baktığımda, beni bugün olduğum yere getiren yolların çoğu tam da o hayal kırıklıklarından geçmişti.
O gün kaçırdığım otobüs geldi aklıma.
Belki de hayatın her "geç kaldım" dediğimiz anı gerçekten bir kayıp değildir.
Belki bazı yollar kapanır ki başka yolları görebilelim.
Belki bazı kapılar açılmaz ki yanlış odalara girmeyelim.
Ve belki de hayat, her zaman istediğimizi vermediği için değil...
Bize ihtiyacımız olanı verdiği için şaşırtıcıdır.
O günden sonra her şey yolunda gitti mi?
Hayır.
Ama bir şey değişti.
Artık her kaybın son olmadığını biliyorum.
Çünkü bazen insanın başına gelen en güzel şeyler,
ilk başta istemediği şeylerin ardından gelir.