[Zeynep]

kaybettiğim 50 lira..

Bundan birkaç yıl önceydi.

Marketten çıktım.

Eve yaklaşmıştım ki cebime baktım.

Param yoktu.

Muhtemelen yürürken düşürmüştüm.

Geri dönüp geldiğim yolu tekrar yürüdüm.

Yere baka baka...

Ama yoktu.

Canım sıkıldı.

Mesele elli lira değildi aslında.

İnsan bazen kaybettiği küçük bir şey için bile saatlerce moral bozabiliyor.

Tam vazgeçip dönecekken ilkokul çağlarında bir çocuk yanıma geldi.

"Abi, bunu sen mi düşürdün?" dedi.

Elinde buruşturulmuş bir elli lira vardı.

"Galiba benim." dedim.

Hiç düşünmeden uzattı.

"Yolda buldum."

"Al, senindir."

Teşekkür edip cebime koydum.

Sonra merak edip sordum:

"Sen niye almadın?"

Omuz silkti.

"Benim olmayan bir şeyi alınca sevinemiyorum."

Bunu öyle doğal söyledi ki...

Sanki dünyanın en normal şeyi buydu.

Eve dönerken aklımda para yoktu.

O çocuğun cümlesi vardı.

Bazen umudu büyük olaylarda arıyoruz.

Ama sonra hiç tanımadığın biri çıkıp sana insanlığın hâlâ yerinde olduğunu hatırlatıyor.

O gün elli liramı geri aldım.

Ama asıl kazandığım şey para değildi.

İnsanlara olan güvenimdi.

Ve ne zaman "İyi insanlar kaldı mı?" diye düşünsem...

Aklıma o çocuk geliyor.

İçimden istemsizce gülümsüyorum...