[Zeynep]

Kendime Rastladığım gün...
İnsan bazen aynaya çok bakıyor da kendine hiç bakmıyor.
Bunu ilk kez on yedi yaşımdayken fark etmiştim.
O zamanlar sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyordum. Sınavlara, beklentilere, geleceğe...
Herkes bir şey soruyordu:
"Kaç net yaptın?"
"Hedefin ne?"
"Nereyi kazanacaksın?"
Ama kimse dönüp şunu sormuyordu:
"İyi misin?"
Ben de kendime sormuyordum.
Çünkü güçlü olmakla sessiz kalmayı aynı şey sanıyordum.
Bir akşam yürüyüşe çıktım. Telefonumun şarjı bitmişti. Kulaklığım yoktu. Bildirimler yoktu. Sadece ben ve sokak lambalarının altında uzayan gölgem vardık.
İlk başta sıkıldım.
Sonra düşünmeye başladım.
Uzun zamandır ilk kez kendi sesimi duyuyordum.
Meğer içimde ne kadar kalabalık varmış.
Yapamadıklarım.
Yapmaktan korktuklarım.
Söyleyemediklerim.
Ve hep ertelediğim hayallerim...
Bir bankta oturdum.
Yanımdan insanlar geçti.
Kimi aceleyle yürüyordu, kimi gülüyordu, kimi dalıp gitmişti.
O an tuhaf bir şey hissettim.
Herkesin görünmeyen bir hikâyesi vardı.
Gülümsediğini gördüğümüz insanların da.
Başarmış gibi görünenlerin de.
Kendinden emin duranların da.
Herkes bir şeylerle mücadele ediyordu.
Ve belki de bu yüzden birbirimize karşı biraz daha nazik olmamız gerekiyordu.
Kendimize de.
O gün eve dönerken hayatım değişmedi.
Hâlâ aynı sokaklardan geçtim.
Hâlâ aynı odada uyudum.
Ama içimde küçük bir şey değişti.
Kendime karşı biraz daha yumuşak davranmaya başladım.
Çünkü anladım ki insanın en uzun yolculuğu bir şehirden başka bir şehre gitmek değildir.
Kendi içine doğru yürümesidir.
Ve bazen kendine rastlamak için kaybolmak gerekir...