[Zeynep]

Kör gözlere neylesin bu manzara,
Kuşlar neden şakısın sağır kulaklara?
Aşk nasıl dokunsun vicdansızlara,
Söyle, üzülmek yetmez mi biz akılsızlara?

Kör gözlere neylesin bu manzara,
Geceler niye uzar uykusuzlara?
Bir tebessüm yetmez mi yaralı kalplere,
Söyle, neden düşeriz böyle sevdalara?
Hasret niye çöker sessiz evlere?
Bir insan birini gerçekten severse,
Adını bile emanet eder dualara...

Kör gönüller ne anlasın ince hislerden,
Gül neden açılsın hoyrat mevsimlerde?
Bir kalp nasıl yorulmaz söyle,
Hep susup da anlaşılmamaktan?

İnsan bazen anlatamaz derdini,
Sessizlik taşır kalbin yükünü.
Ve bazı yaralar vardır ki
Sadece Allah bilir büyüklüğünü...

Bir bakış yeter bazen bütün ömre,
Bir söz yerleşir insanın kalbine.
Ve bazı insanlar fark etmeden bile,
İz bırakır sessizce gönülde...