[Zeynep]

O Gün Fark Ettim ki Büyümüşüm...

Geçenlerde markete gittim.

Kasada önümde küçük bir çocuk vardı.

Elinde sadece bir çikolata vardı.

Kasiyer fiyatı söyledi.

Çocuk cebini karıştırdı.

Parası yetmiyordu.

Bir an durdu.

Çikolataya baktı.

Sonra usulca rafa geri bırakmaya çalıştı.

Hiçbir şey demeden parasının üstünü ben tamamladım.

Çocuk bana döndü.

Öyle içten bir "Teşekkür ederim." dedi ki...

Sanki ona dünyanın en büyük iyiliğini yapmışım gibi sevindi.

Marketten çıkarken aklıma yıllar önce yaşadığım bir şey geldi.

Ben de küçükken aynı durumu yaşamıştım.

O zaman da tanımadığım biri eksik paramı tamamlamıştı.

Yıllarca sadece çikolatayı hatırladığımı sanıyordum.

Meğer hatırladığım şey, bana uzatılan o iyilikmiş.

İnsan büyüdüğünü boyu uzayınca anlamıyor.

Bir zamanlar sana yapılan iyiliği, yıllar sonra farkında olmadan başkasına yaptığında anlıyor.

Belki o çocuk da yıllar sonra bunu hatırlamayacak.

Ama bir gün kasada başka bir çocuğun eksik parasını tamamlayacak.

İyilik bazen böyle dolaşıyor galiba.

Birinden çıkıp başka birine geçiyor.

Ve dünya, biraz da bu yüzden hâlâ yaşanacak bir yer gibi geliyor bana...