[Zeynep]

Farklıydık sizinle en başından beri,
Siz birbirinizi seven iki genç,
Bense sadece aşıktım,
Sizin beraber, göz göze uyandığınız sabahlarda,
El ele tutuştuğunuz o şen şakrak sokaklarda,
Ben hep yalnız, çaresiz,
Ve bir o kadar keder doluydum.

Sanmayın ki şiirimde her şey gerçek,
O duyduğunuz güzel hikayeler,
Birbirini seven bir çift insan,
O güzel duygular, o şevk, o heyecan,
Oysa kimisi hayal,
Kimisiyse yarım kalmış birkaç hayattan ibaretti.

Anlayın artık,
Ben o sevilmek denen saadete,
Hiçbir zaman ulaşamadım,
O birbirini seven iki insandan birisi,
Hiçbir zaman olamadım,
Ben hep sevendim, hep seven insan oldum,
Bir kez olsun sevilmeyi tadamadım.
Başaramadım...