[Zeynep]

Sinan Canan’ın kullandığı “beyin fesadı” benzetmesi oldukça düşündürücüdür.

Nasıl mide fesadında insanın iştahı bozulursa, beyin fesadında da arzuları bozulur.

Faydalı olan şeyler ağır gelir.

Bir kitap okumak zor gelir.

Sessizce oturup düşünmek zor gelir.

Aileyle vakit geçirmek sıradan gelir.

Ama saatlerce ekran kaydırmak, gereksiz şeyler izlemek veya sürekli yeni uyaranlar aramak kolay gelir.

Çünkü beyin, sürekli haz veren şeylere maruz kaldığında doğal ölçüsünü kaybetmeye başlar.

Tıpkı çok şeker yiyen birinin meyvenin tadını alamaması gibi…

Beyin de aşırı uyaranlarla beslendikçe sade güzelliklerden tat alamaz hâle gelir.

İşte bu yüzden bazen problem hayatımızın yetersizliği değil, algımızın yorulmuş olmasıdır...