Zeynep
Tecrübeli Üye
Vefat edince kefeni bile kısa gelen sahabi musab bin umery r.a?
VEFAT EDİNCE KEFENİ BİLE KISA GELEN SAHÂBÎ: MUS'AB BİN UMEYR (r.a.) 
Dünya, insana neyi vaat ederse etsin, sonunda hepsi bir kefene sığıyor. Ama öyle insanlar var ki, dünya onların ayağına serildiği hâlde onlar Allah'ı tercih etti.
İşte onlardan biri de Mus'ab bin Umeyr (r.a.) idi.
Mekke'nin en zengin, en yakışıklı ve en gösterişli gençlerinden biriydi. Giydiği elbiseler, sürdüğü kokular dillere destandı. İnsanlar onu uzaktan geçtiğinde kokusundan tanırlardı. Fakat o, Resûlullah'a (s.a.v.) iman edince bütün bu nimetlerden vazgeçti.
Annesi onu evlatlıktan reddetti, malını elinden aldı, aç bıraktı, işkence gördü... Ama o, imanından bir adım bile geri dönmedi. Çünkü biliyordu ki Allah'ın rızası, dünyanın bütün servetinden daha kıymetlidir.
Daha sonra Medine'ye ilk muallim olarak gönderildi. Nice insan onun vesilesiyle İslâm'la tanıştı. Allah'ın dinini anlatmak için gençliğini, rahatını ve ömrünü adadı.
Sonra Uhud Gazvesi geldi...
Sancağı taşıyordu. Düşman ona saldırınca bir kolu kesildi. Sancağı diğer eline aldı. O da kesildi. Bu defa sancağı göğsüne bastırdı ve son nefesine kadar Allah'ın dininin sancağını yere düşürmemeye çalıştı.
Şehit olduğunda ise geriye ne saray kaldı ne servet... Onu kefenlemek istediklerinde, kefen başına çekilince ayakları açıkta kalıyor; ayaklarına çekilince başı açıkta kalıyordu. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.), başının örtülmesini, ayaklarının ise güzel kokulu otlarla kapatılmasını emretti.
Bir zamanlar en güzel elbiseleri giyen Mus'ab bin Umeyr (r.a.), Rabbine uğurlanırken tam bir kefen bile bulamamıştı.
Peki ya bizler?
Acaba biz, Allah için nelerden vazgeçebiliyoruz? Bunu kendimize samimiyetle soralım.
Mus'ab bin Umeyr (r.a.) Allah için vazgeçti. Çünkü Allah için bırakılan hiçbir şey kayıp değildir. Asıl kazanç, dünyayı değil Rabbini seçebilmektir.
Rabbimiz buyurur:
"Müminlerden öyle erler vardır ki, Allah'a verdikleri söze sadık kaldılar..." (Ahzâb Suresi 23)
Rabbim bizi de rızasını her şeyin üstünde tutabilenlerden eylesin.
Amiiiin...
Günümüz, feyzimiz olsun efendim.
Dünya, insana neyi vaat ederse etsin, sonunda hepsi bir kefene sığıyor. Ama öyle insanlar var ki, dünya onların ayağına serildiği hâlde onlar Allah'ı tercih etti.
İşte onlardan biri de Mus'ab bin Umeyr (r.a.) idi.
Mekke'nin en zengin, en yakışıklı ve en gösterişli gençlerinden biriydi. Giydiği elbiseler, sürdüğü kokular dillere destandı. İnsanlar onu uzaktan geçtiğinde kokusundan tanırlardı. Fakat o, Resûlullah'a (s.a.v.) iman edince bütün bu nimetlerden vazgeçti.
Annesi onu evlatlıktan reddetti, malını elinden aldı, aç bıraktı, işkence gördü... Ama o, imanından bir adım bile geri dönmedi. Çünkü biliyordu ki Allah'ın rızası, dünyanın bütün servetinden daha kıymetlidir.
Daha sonra Medine'ye ilk muallim olarak gönderildi. Nice insan onun vesilesiyle İslâm'la tanıştı. Allah'ın dinini anlatmak için gençliğini, rahatını ve ömrünü adadı.
Sonra Uhud Gazvesi geldi...
Sancağı taşıyordu. Düşman ona saldırınca bir kolu kesildi. Sancağı diğer eline aldı. O da kesildi. Bu defa sancağı göğsüne bastırdı ve son nefesine kadar Allah'ın dininin sancağını yere düşürmemeye çalıştı.
Şehit olduğunda ise geriye ne saray kaldı ne servet... Onu kefenlemek istediklerinde, kefen başına çekilince ayakları açıkta kalıyor; ayaklarına çekilince başı açıkta kalıyordu. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.), başının örtülmesini, ayaklarının ise güzel kokulu otlarla kapatılmasını emretti.
Bir zamanlar en güzel elbiseleri giyen Mus'ab bin Umeyr (r.a.), Rabbine uğurlanırken tam bir kefen bile bulamamıştı.
Peki ya bizler?
Acaba biz, Allah için nelerden vazgeçebiliyoruz? Bunu kendimize samimiyetle soralım.
Mus'ab bin Umeyr (r.a.) Allah için vazgeçti. Çünkü Allah için bırakılan hiçbir şey kayıp değildir. Asıl kazanç, dünyayı değil Rabbini seçebilmektir.
Rabbimiz buyurur:
"Müminlerden öyle erler vardır ki, Allah'a verdikleri söze sadık kaldılar..." (Ahzâb Suresi 23)
Rabbim bizi de rızasını her şeyin üstünde tutabilenlerden eylesin.
Amiiiin...
Günümüz, feyzimiz olsun efendim.
