[Zeynep]

Bir Gün Son Kez Anne Diye Seslendim...

Geçen gün aklıma garip bir düşünce geldi.

Çocukken eve girer girmez bağırırdım:

"Anne, geldim!"

Sonra yıllar geçti.

Büyüdük.

Telefonlar çıktı.

Mesajlar çoğaldı.

Artık çoğu zaman sadece "Eve geldim." diye yazıyoruz.

Ve düşündüm...

Acaba çocukken anneme son kez ne zaman odanın diğer ucundan seslendim?

Hatırlamıyorum.

Çünkü o anın son kez olduğunu bilmiyordum.

Galiba hayatın en ilginç tarafı bu.

En önemli anlar gelirken haber vermiyor.

Son kez arkadaşınla okuldan yürüdüğün gün...

Son kez mahallende top oynadığın akşam...

Son kez babanın seni beklediği okul çıkışı...

Hiçbiri "Bu son." demiyor.

Sadece yaşanıyor.

Sonra yıllar geçiyor.

Bir fotoğraf görüyorsun.

Eski bir şarkı duyuyorsun.

Ya da çocukların sokakta oynadığını görünce bir anda aklına geliyor.

İnsan büyümeyi takvimden anlamıyor.

Bazı şeylerin sessizce hayatından çıktığını fark edince anlıyor.

Belki de bu yüzden bugün yaşadığımız küçük anlar sandığımızdan daha değerli.

Çünkü hangisinin son kez yaşandığını...

Hiçbirimiz bilmiyoruz.