[Zeynep]

Bir lambanın altında...
Bir gece ders çalışıyordum.
Saat geç olmuştu.
Ev sessizdi.
Masamdaki lambadan başka ışık yoktu.
Bir süre sonra yoruldum.
Kalemi bıraktım ve pencereden dışarı baktım.
Karşı apartmanın bir dairesinde de ışık yanıyordu.
Sonra başka bir pencerede.
Sonra bir başkasında.
O an aklıma tuhaf bir düşünce geldi.
Her ışığın altında başka bir hikâye vardı.
Bir yerde bir öğrenci sınava hazırlanıyordu.
Bir yerde bir anne, uyuyan çocuğunun üstünü örtüyordu.
Bir yerde biri sevdiği insanı özlüyordu.
Bir yerde biri yarın ne yapacağını düşünüyordu.
Bir yerde biri sessizce ağlıyordu.
Bir yerde biri hayatının en mutlu gününü yaşıyordu.
Oysa biz sokaktan geçerken sadece yanan bir pencere görüyorduk.
Hikâyeleri göremiyorduk.
Belki de bu yüzden insanları anlamakta zorlanıyoruz.
Çünkü herkesin taşıdığı yük görünmüyor.
Bazen markette kasada önünde bekleyen adamın neden asık suratlı olduğunu bilmiyorsun.
Belki kötü bir gün geçirmiştir.
Belki bir kayıp yaşamıştır.
Belki sadece çok yorulmuştur.
Bir insanın hayatını birkaç dakikada anlayamayız.
Ama ona karşı nazik olmayı seçebiliriz.
O gece lambamın ışığına baktım.
Ben de bir pencerenin arkasındaki hikâyelerden biriydim.
Dışarıdan bakan biri sadece ders çalışan bir genç görecekti.
Ama içimde hedeflerim vardı.
Korkularım vardı.
Beklentilerim vardı.
Kimsenin bilmediği düşüncelerim vardı.
İşte o an şunu fark ettim:
Hepimiz birbirimizin hayatında kısa bir görüntüden ibaretiz.
Ama kendi hikâyemizin tamamını yaşıyoruz.
Bu yüzden insanlara karşı biraz daha anlayışlı olmak gerekiyor.
Çünkü karşımıza çıkan herkes, bizim bilmediğimiz bir mücadeleden geçiyor olabilir.
Ve bazen bir insana verebileceğimiz en güzel şey;
onu gerçekten anlamaya çalışmaktır.